Al and Eve

tumblr_m79t71F7RS1qazwkm

Είναι τρομακτικό σχεδόν το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Μέχρι να χαρείς το χαμόγελό σου, έχει αντικατασταθεί με ένα δάκρυ. Υπάρχεις, ζεις, περπατάς χωρίς να σκέφτεσαι το γιατί. Λατρεύω την στιγμή που ανοίγω την πόρτα, εκείνες φωνάζουν το τραγούδι που ακούμε πάντα μαζί.

O χρόνος περνάει τόσο γρήγορα και η πόρτα κλείνει, κλείνει μαζί και το παράθυρο, και ο χώρος μένει κενός, σαν να σου κλέβουν την ανάσα και εσύ νεκρός ξανά προσπαθείς να επιβιώσεις.

Ακούς το ρολόι. Τίποτα άλλο τώρα. Παραμένεις κενός. Και μετά συνεχίζεις….

ημ

Advertisements

Comment my little antithetic readers!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s